بایــــد جـنوبــی باشــی ، تا بـدانـــی ...

کارون رود غریبیستـــــــ. طولانی، سر سختــــــــــ، پایدار، (گاهی) تلـــخ، (گاهی) شـــور؛ زایا، و سرشار از زندگـــی. از برفــــــــ های کوه‌های بختیاری (کوهرنگـــــــــ) می‌آید، آرام آرام، شاخه به شاخه به یکدیگر می‌پیونـــدد، وارد خوزستان می‌شود و از یکــــــــ جایی می‌شود کارون!

کارون که کارون شد، قصه ی ما هم شروع می شود.

از جلگه خوزستان می گذرد، آهسته اما پیوسته. همیشه هست این مادر پیر خوزستان.

کنارش که باشی، آرامشی برایت به ارمغان می آورد که نمی توانی تصور کنی زیر این ظاهر آرام چه تلاطمی حکومت می کند.

آن زیر، آب سرعت می گیرد. گرداب می شود، طوفانی می شود بی صدا.

کارون خشمگین است از روزگار، اما یاد گرفته خود را آرام کند.

کارون غمگین است.

کارون دلتنگ است برای نوای ماهیگیرانی که تورهای پر از ماهی را بیرون می کشند.

جنوبی که باشی، می شوی کارون، می گویی ، می خندی، می روی، می آیی.

اما این همه اش نیست.

جنوبی که باشی یاد می گیری خشمت را زیر لبخندی پنهان کنی و بگذاری درونت را بخورد. کمتر می شود فهمید چه مرگت است و اصلا مرگیت هست یا نه؟

جنوبی که باشی حتی تمام هم نمی شوی. می شوی کارون که آخرهای مسیر می شود اروند و کمی پس از آن خودش را غرق می کند در دریا.

همان طور که آرام و بی صدا و خشمگین و خسته آمد، خود را به دست خلیج می سپارد، از تنگه می گذرد و می رود.

 

جنوبی که باشی یاد می گیری، آرام بمانی و صبر کنی و خیره شوی.

جنوبی که باشی شور می شوی مثل ماهی هایش.

جنوبی که باشی با اخم می خندی.

جنوبی که باشی...



موضوعات مرتبط:

تاريخ : پنجشنبه ۱۳ تیر ۱۳٩٢ | ۱٠:٠٤ ‎ب.ظ | نویسنده : عسل بانو | همراهم میشی؟ ()