شاید کسی گوشه ی زندانی خوابی دیده و شاید یوسفی تعبیر کرده و تعبیر این خواب پایان نحسی بوده. پایان هشت سال نحسی برای ایران.

بعد از جشن شادی اول هفته ، این جشن صعود تیم ملی نوید روزهای خوب رو میده.

خدایا تو را به تمام پاکی ها، این روزهای شاد و پر از امید رو از ایران و ایرانی نگیر.

نیمه ی اول رو خواب بودم. ولی نیمه دوم رو لحظه به لحظه دنبال کردم. وسط بازی یاد تیم کره ای که اینجا با هم تشکیل دادیم می افتم. یه خودکار بر می دارم و یه کاغذ کوچیک که اسم بازیکنان تیم ملی کره رو یادداشت کنم و با تیم کره ای خودمون مقایسه کنمنیشخند

کیم ینگ هی، لیم یونگ جو، کیم چانگ سو، سون یون مین، کیم چین وو، لی چانگ هو،چین چانگ سو.

و چهره ام پر از لبخند میشه از یادآوری اسم های کره ای خودمون:

چوی جونگ بوم: دختر بزرگه بابایی

کیم مین هو: سعیده

چوی مین هو: گلاب خاتون

کیم مین مین: رها (من و آقای عشق)

کیم تائه مین: واتو

چوی جین بوم: آگوستینا

بیم تائه چوی: زهرا

لی جونگ هیون: شادی و مهرسا

کیم جونگ مین: فهیمه

کیم جینگ مین: نسیم

لی مین هو: (ما دو تا)

کیم مین هو: غزال

کیم جونگ بوم: عسل بانو

انصافا اسمای کره ای ما خیلی قشنگ ترهخنده

 

پیروزی امروز تیم ملی، من رو برد به پیروزی گذشته. سالی که یه بچه دبیرستانی بودم. و موقع بازی با استرالیا سر زنگ هندسه که دبیرش آقای عباسی بود چه لحظه هایی گذشت. روزهای بازی خداداد عزیزی و حمید استیلی و مهدوی کیا.

حالا اصلا بازیکنای تیم ملی رو نمی شناسمخنثی

این روزهای شاد گوارای وجودتانلبخند

برطبل شادانه بکوب

برخیز و پرچم را ببر

بر سر در خانه بکوب

 



موضوعات مرتبط: روزنوشت

تاريخ : سه‌شنبه ٢۸ خرداد ۱۳٩٢ | ٦:٥۸ ‎ب.ظ | نویسنده : عسل بانو | همراهم میشی؟ ()